Wat leden bezig houdt 2026
Van kruidnoten naar kerstboom
De vakantie is weer voorbij. Hoe ik dat weet? Niet door de eerste files. Niet door de wekker die weer veel te vroeg afgaat. En zelfs niet door de kinderen die weer naar school moeten. Nee hoor. De kruidnoten liggen alweer in de winkels!
Bolletje heeft de peper- en kruidnoten ook van stal gehaald en hoopt daarmee natuurlijk de omzet verder op te krikken. En ach… ik kan me er eigenlijk niet zo druk om maken. Wil je in september al genieten van deze lekkernijen? Ga je gang! Spreek Aad even aan, wie weet zet hij ze dan neer.
Persoonlijk kijk ik alweer reikhalzend uit naar de volgende stap in deze jaarlijkse snoepmarathon. Kom maar op met die paaseitjes!
En dan Barendrecht…
Daar zijn we inmiddels alweer een stap verder. In Barendrecht wordt namelijk al gesproken over… de kerstboom! Een politieke partij wil de kerstboom terug bij het gemeentehuis! En eerlijk is eerlijk: een grote kerstboom hoort bij Kerstmis én ook gewoon in het hart van Barendrecht. Daarom dienen ze een motie in om de kerstboom terug te laten keren en er meteen een echte Barendrechtse kersttraditie van te maken. Want waarom zouden we het bij alleen een boom houden? Denk aan kinderen die mogen helpen met het versieren. Samen met de burgemeester de lichtjes aandoen. En natuurlijk optredens van Barendrechtse koren, verenigingen en andere lokale talenten.
Samen maken we er iets van.
Vorig jaar werd de kerstboom helaas vernield. Dat is natuurlijk ontzettend jammer. Maar wat ons betreft is dat geen reden om ermee te stoppen. Integendeel. Niet stoppen met een mooie traditie, maar er juist samen iets moois van maken!
En ach… als we dan toch bezig zijn met de planning:
September: kruidnoten.
Oktober: pepernoten.
November: kerstvoorpret.
December: kerstboom!
En daarna? Paaseitjes. Zo hebben we het hele jaar wat te vieren!
Coen
23 sep
————-
Samen voor elkaar
Het leven kent mooie momenten, maar helaas ook periodes waarin het allemaal wat minder gemakkelijk gaat. Ook binnen onze senioren-biljartvereniging krijgen we soms te maken met leden die ziek worden of op een andere manier een moeilijke periode doormaken. Een ziekte, een behandeling, onzekerheid over de toekomst of een andere ingrijpende gebeurtenis kan het leven behoorlijk op zijn kop zetten. Op zulke momenten is het fijn om te weten dat je er niet alleen voor staat.
Als vereniging kunnen we misschien niet de problemen oplossen of de zorgen wegnemen. Maar we kunnen er wél voor elkaar zijn. Even informeren hoe het gaat, een telefoontje plegen, een berichtje sturen, een luisterend oor bieden of gewoon een hart onder de riem steken. Soms kan een klein gebaar ontzettend veel betekenen. Onze vereniging is meer dan alleen biljarten. Het is ook de gezelligheid, de contacten en de verbondenheid die we met elkaar hebben opgebouwd. We kennen elkaar, leven met elkaar mee en proberen elkaar waar mogelijk te ondersteunen. Laten we daarom oog blijven houden voor elkaar, juist wanneer het even moeilijk gaat. In goede én in minder goede tijden.
Want samen aan de biljarttafel is mooi, maar samen voor elkaar klaarstaan is misschien wel minstens zo belangrijk.
————-
30 jaar Koopgoot kan dan niet ontbreken: van internationale allure tot kokendhete voeten
De Beurstraverse. Of, zoals iedere Rotterdammer zegt: de Koopgoot. Al dertig jaar dé plek waar je kunt winkelen, verdwalen, je portemonnee kunt legen en ondertussen regelmatig getuige bent van gebeurtenissen waarvan je denkt: dit verzin je toch niet?
Sinds de officiële opening in 1996 heeft de Koopgoot al heel wat meegemaakt. Van een premier die de plek internationale allure toedichtte tot Jackie Chan die er met een auto de trap af kwam scheuren. Van kokend water met Kerst tot een vermeende plundering van de Bijenkorf. En alsof dat nog niet genoeg is: onder de Koopgoot bleek ook nog eens een gigantisch kerkhof te liggen. Kortom: dertig jaar Koopgoot, dertig jaar spektakel.
Grootse opening: Rotterdam krijgt internationale allure
Op zaterdag 13 augustus 1996 werd de Koopgoot officieel geopend door niemand minder dan premier Wim Kok. Naar schatting kwamen er maar liefst 100.000 bezoekers op af. Honderdduizend mensen dus. Op één plek. In Rotterdam. En toch verliep de dag volgens de berichten rustig en gemoedelijk. Dat is op zichzelf al een historisch feit.
Wim Kok sprak bij de opening lovend over de nieuwe winkelstraat en zei dat Rotterdam door de Koopgoot nog meer ‘internationale allure’ had gekregen. En eerlijk is eerlijk: sindsdien kun je inderdaad internationaal allurevol je roltrap af. Met een HEMA-worst in je hand.
Jackie Chan: even boodschappen doen en een auto tegenkomen
Een paar jaar later werd de Koopgoot het decor voor misschien wel het meest spectaculaire moment uit zijn geschiedenis. Voor de film Who Am I uit 1998 racete Jackie Chan met een auto de trappen van de Koopgoot af. Terwijl winkelend publiek gillend aan de kant sprong, kwam er een witte auto naar beneden gestuiterd alsof de bestuurder net had ontdekt dat de parkeergarage ergens anders was.
Voor Jackie Chan was het gewoon een filmdag. Voor de gemiddelde Rotterdammer waarschijnlijk een prima reden om daarna even te kijken of zijn levensverzekering nog geldig was. De scène groeide uit tot een iconisch stukje Koopgootgeschiedenis. Want waar anders kun je op zaterdagmiddag een broek kopen en tegelijkertijd getuige zijn van een internationale actiefilm?
Kerst 2005: warme voeten, minder gezellig
Alsof de Koopgoot nog niet genoeg avonturen had beleefd, veranderde de winkelstraat vlak voor Kerst in 2005 tijdelijk in een soort gigantische openbare voetenstomerij. Door een groot lek in de stadsverwarming stroomden duizenden liters kokend heet water de Koopgoot en andere delen van het centrum in. Het water kon temperaturen tot wel 100 graden bereiken. Dat is ongeveer de temperatuur waarbij je normaal gesproken thee zet. Niet waarbij je verwacht dat je nieuwe kerstlaarzen doorweekt raken.
Vijf mensen liepen ernstige brandwonden aan hun voeten op en de winkels moesten hun deuren sluiten. Voor de winkeliers was het waarschijnlijk de minst succesvolle kerstactie ooit: ‘Kom gezellig shoppen en neem gratis een voetbad van 100 graden.’
2019: de Bijenkorf wordt bijna een attractie
In 2019 was het opnieuw raak. Er gingen berichten rond dat een grote groep jongeren van plan was om de Bijenkorf te plunderen. Het idee was om vanuit de Koopgoot richting de Bijenkorf te trekken en daar naar binnen te stormen. De autoriteiten namen het zekere voor het onzekere. De Koopgoot ging vervroegd dicht en er werd een grote politie-eenheid ingezet.
Uiteindelijk werden elf jongeren opgepakt. Zij hingen rond bij de Bijenkorf en bleken wapens bij zich te hebben. Van een daadwerkelijke bestorming kwam het gelukkig niet. De Koopgoot bleef dus gewoon wat hij altijd al was: een plek waar mensen vooral proberen om met meer tassen dan geld naar huis te gaan.
Verrassing onder de grond: een kerkhof
Alsof de Koopgoot bovengronds nog niet genoeg geschiedenis had, bleek in 2023 dat er onder de winkelstraat ook nog een bijzonder verhaal verborgen lag. Tijdens de graafwerkzaamheden in de jaren 90 stuitten arbeiders namelijk op een enorm kerkhof. Grafkisten, schedels en botten kwamen tevoorschijn. De grondwerkers kregen vervolgens opdracht om het volledige kerkhof te ruimen. Achteraf bleek het te gaan om een begraafplaats van mensen die tijdens een pestepidemie waren overleden.
Je vraagt je toch af wat er door het hoofd van de graafmachinebestuurder ging. ‘Nou, jongens… ik geloof dat we hier op iets zijn gestuit. En het is niet de parkeergarage.’
Dertig jaar Koopgoot
Na dertig jaar kun je rustig stellen dat de Koopgoot méér is dan een winkelstraat. Het is een plek waar een premier internationale allure aankondigde, waar Jackie Chan met een auto de trap af racete, waar tijdens kerst letterlijk kokend water door de straten stroomde, waar bijna een Bijenkorf-bestorming plaatsvond én waar onder de grond een eeuwenoud kerkhof werd ontdekt. En toch gaan Rotterdammers er nog steeds gewoon naartoe om een paar schoenen, een jas of iets voor de kinderen te kopen.
Dertig jaar Koopgoot.
Een plek waar je nooit helemaal weet wat je tegenkomt. Maar één ding is zeker: als je er vandaag naartoe gaat, neem voor de zekerheid goede schoenen mee.
Je weet maar nooit.
Coen
7 sep
————-
De vakantie is voorbij… bij ons begint het biljartseizoen bijna weer!
De schoolvakanties zijn weer voorbij. Onze toekomstige leden zijn inmiddels weer druk aan het studeren aan hun eigen toekomst. Een kleine tip van ons: neem wiskunde – en dan vooral meetkunde – in je pakket! Want als je later een beetje behoorlijk wilt biljarten, is het toch wel handig als je weet hoe je met hoeken, lijnen en afstanden moet omgaan. Een biljarttafel is tenslotte geen voetbalveld waarop je gewoon achter de bal aan kunt rennen.
Bij onze sportkantine waar wij spelen, hebben de sportende kinderen die keuze overigens nog niet. Zij werken nog hard aan de basis: rekenen, lezen en schrijven. En wat wij regelmatig zien: klimmen, klauteren en vooral heel hard achter een bal aan rennen in de sporthal. Ook dat is natuurlijk meetkunde, maar dan zonder krijt en met een stuk meer lawaai.
De vereniging loopt weer vol
Nu de vakantie voorbij is, zien we ook steeds meer leden onze vereniging binnenlopen. Blijkbaar wil iedereen nog snel even oefenen voordat de competitie weer losbarst. En dat is niet alleen goed voor het biljartniveau, maar ook voor de verhalen aan de koffietafel. Want daar hoor je pas echt wat er tijdens de vakantie allemaal is gebeurd.
Henk is net terug uit Spanje en ging via een baseball toernooi vervolgens alweer richting Andorra. Rustig aan doen? Daar heeft Henk blijkbaar nog nooit van gehoord.
Hans was met zijn kleinzoon op pad. Nou, die kleinzoon heeft Hans blijkbaar goed beziggehouden. Hij heeft hem alle achtbanen van Nederland weer laten zien. Hans komt nu weer naar de vereniging om een beetje bij te komen. Een paar uurtjes biljarten is tenslotte ook een vorm van vakantie.
En dan hebben we Dirk. Bij Dirk weet je het eigenlijk nooit. Een cruiseschip leek hem wel wat. Of hij inmiddels heeft geboekt, weten we niet. Maar één ding is zeker: straks gaat hij weer een paar maanden overwinteren. “Nu het nog kan,” zegt hij dan. En daar valt natuurlijk weinig tegenin te brengen.
Zomervakantie? Niet bij ons!
Maar wist u dat het bij Biljartvereniging Carnisselande eigenlijk nooit zomervakantie is?
Er zijn altijd wel spelers die gewoon blijven trainen. Voor de komende competitie natuurlijk. Althans, dat zeggen ze. Want tijdens zo’n training wordt er minstens zoveel gepraat als gespeeld. En dat levert prachtige verhalen op. Over vroeger, over het kwaaltje dat hoort bij het ouder worden, over die ene prachtige serie die vorige week werd gemaakt — helaas op een moment dat er niemand keek — en natuurlijk over de eeuwige vraag: “Hoe kan het nou dat die bal daar terechtkwam?”
Het mooie van onze vereniging is dat je dus eigenlijk drie dingen tegelijk kunt doen: biljarten, verhalen vertellen én vakantie vieren. En daar hoef je niet eens een cruiseschip, een vliegtuig of een kleinzoon voor mee te nemen.
Biljarten, gezelligheid, sterke verhalen en toch een beetje vakantiegevoel: dat kan gewoon bij Biljartvereniging Carnisselande.
Coen
2 sep
————-
De Erasmusbrug: bijna 30 jaar Rotterdamse klasse
Bijna dertig jaar staat de Erasmusbrug in Rotterdam. De beroemde Zwaan die Noord en Zuid met elkaar verbindt. Een brug waar de Rotterdammer inmiddels zo aan gewend is dat niemand meer opkijkt als-ie eroverheen rijdt. Nou ja… behalve als de wind weer eens besluit om persoonlijk ruzie te maken met de gemeente.
Want in het begin was het allemaal niet zo vanzelfsprekend. De kabels van de Erasmusbrug hadden namelijk een eigen mening. Ze stonden te trillen alsof ze net een slecht bericht van hun leverancier hadden gekregen. De kabels bewogen behoorlijk en de brug liet daarmee weten: “Jongens, ik ben nieuw hier, geef me effe de tijd.”
Voor de Rotterdammer was dat natuurlijk geen probleem. Zij zijn wel wat gewend. Een brug die een beetje trilt? Moet kunnen. Als de koffie maar niet uit je bekertje klotst.
De Erasmusbrug verbindt niet alleen Noord en Zuid, maar ook twee totaal verschillende werelden. Aan de ene kant het centrum, met toeristen die uitgebreid foto’s maken van de brug. Aan de andere kant Zuid, waar de Rotterdammer denkt: “Ja ja, mooi ding. Maar ik moet gewoon naar m’n werk.”
En dan de wind. De Erasmusbrug heeft inmiddels bijna dertig jaar ervaring met windkracht 7, 8 en alles wat daar gezellig achteraan komt. Vooral fietsers weten: de heenweg is een ritje, de terugweg is topsport. Je trapt je helemaal het leplazarus en komt toch bijna niet vooruit. Maar misschien is dat juist Rotterdam: niet zeuren, gewoon doorfietsen. Regen? Doorfietsen. Tegenwind? Doorfietsen. Kabels die staan te trillen? Gewoon doorlopen. Brug die bijna dertig jaar oud wordt? Taartje erop.
Want de Erasmusbrug is inmiddels veel meer dan een verbinding tussen twee stadsdelen. Het is een icoon van Rotterdam. Een plek waar bezoekers foto’s maken, waar Rotterdammers dagelijks overheen rijden en waar iedereen minstens één keer heeft gedacht: “Wat is-ie eigenlijk mooi.” Om vervolgens vijf minuten later weer te mopperen over de wind.
Bijna dertig jaar oud, en nog steeds stevig overeind. De kabels trillen misschien wat minder dan vroeger, maar één ding is zeker:
De Erasmusbrug beweegt mee met de stad. En zolang de Rotterdammer blijft mopperen, weet je dat alles goed gaat.
Coen
29 aug
————-
Max
Daar zit je dan. Helemaal klaar voor de allerlaatste Formule 1-race op Zandvoort. De spanning is om te snijden, de regen hangt in de lucht en iedereen zit op het puntje van zijn stoel. Davina Michelle heeft zojuist, voor onze Koning, het publiek op Zandvoort én ruim 75 miljoen kijkers wereldwijd, een geweldige uitvoering van het Wilhelmus laten horen. Kippenvelmomentje. En alsof dat nog niet genoeg is, grijpt André Rieu direct na afloop een vlaggetje en weet hij het publiek nóg verder op te zwepen. De man kan ook echt alles. Van Strauss naar Verstappen in één vloeiende beweging.
En dan is er hoop. Onze Max start weliswaar vanaf P7, maar de baan is nat en er wordt mogelijk nog meer regen verwacht. En zoals we weten: als het regent, wordt de Formule 1 ineens een soort loterij met 20 coureurs, vier wielen en heel veel dure onderdelen.
Dan begint de opwarmronde. De coureurs verkennen de natte baan en proberen ondertussen hun banden op temperatuur te krijgen. Vervolgens stellen ze zich op. Iedereen wacht gespannen tot de lichten aangaan. De motoren beginnen te ronken. Wat een lawaai komt daar uit die duinen! Gelukkig hebben wij gehoorbescherming. De konijnen duiken ondertussen diep hun holletje in en de meeuwen denken: zoek het lekker uit, wij gaan wel naar zee.
En daar gaan ze! De eerste ronde is meteen chaos. De Red Bulls rijden elkaar bijna van de baan, maar onze Max lijkt zich er toch netjes doorheen te worstelen. Tot hij net iets te ver op die natte witte lijn komt. En dan is het gebeurd. De auto breekt uit, Max krijgt hem niet meer onder controle en met een flinke klap belandt hij tegen de vangrail. Onze held ligt eruit.
“Dit was hem dan, sorry,” zegt de coureur gelaten.
En daarmee zit de race voor Max erop. Geen 300 kilometer per uur vandaag. Gelukkig is hij ongedeerd en kan hij straks gewoon nog een potje biljarten. En eerlijk is eerlijk: die ballen gaan een stuk minder hard, blijven meestal netjes op de tafel en vliegen gelukkig ook niet met 300 kilometer per uur de vangrail in.
Dus Max, snel die raceoverall uit, biljartkeu erbij en hopen dat je daar wél op het podium eindigt.
Coen
23 aug
————-
Verkoeling
Gisteren, met een buitentemperatuur van maar liefst 35 graden, vonden we het hoog tijd om verkoeling te zoeken. Dus op naar het strand van Scheveningen! Tenminste… dat was het plan. Want in plaats van met onze voeten in het zand te belanden, kwamen we terecht op een plek waar het zowaar 21,5 graden was. Kijk, dát noemen wij pas serieus afkoelen! We waren namelijk beland in het museum Panorama Mesdag. En wat een verrassing was dat.
Als je voor het eerst de trap omhoogkomt en het panorama te zien krijgt, weet je werkelijk niet wat je overkomt. Voor je ontvouwt zich een levensecht uitzicht over oud Scheveningen het strand en de zee. Het lijkt alsof je niet in een museum staat, maar zo een stap terug in de tijd hebt gezet. Alleen zonder dat je je hoeft af te vragen waar je je zonnebrand hebt gelaten. Het panorama is zó levensecht dat je bijna verwacht dat er ineens een meeuw langs je hoofd scheert en iemand vanaf het strand naar je roept dat je handdoek wordt gestolen.
Het Panorama van Scheveningen werd geschilderd door Hendrik Willem Mesdag. Met behulp van drie schilders uit de Haagse School en zijn vrouw Sientje, schilderde Mesdag een zeegezicht met een omtrek van 120 meter en een hoogte van 14 meter. Op 1 augustus 1881 was de opening. Zelfs Vincent van Gogh stond tijdens de opening op het Belvedère om het panorama te bewonderen. En Van Gogh had er een prachtige uitspraak over:
“Het enige wat er aan het Panorama van Scheveningen mankeert, is dat er niks aan mankeert.” En daar moet ik hem helemaal gelijk in geven.
Kortom: 35 graden buiten, 21,5 graden binnen en ruim honderd jaar terug in de tijd. Wie zegt dat een museum saai is, is duidelijk nog nooit bij Panorama Mesdag geweest!
Coen
15 aug
——–
Bij Biljartvereniging Carnisselande gebeurt altijd wel wat!
Bij onze Biljartvereniging Carnisselande is er eigenlijk altijd wel iets te beleven. De afgelopen dagen leek het soms wel een kleine reünie. Spelers die elkaar om allerlei redenen een tijdje niet hadden gezien, doken ineens weer op. En zoals dat bij een goede vereniging gaat: iedereen heeft natuurlijk een verhaal!
Neem Arie en Hans. Die hadden we een tijdje moeten missen omdat onze locatie vanwege de warmte een paar dagen gesloten was. Tja, bij tropische temperaturen wordt biljarten natuurlijk wel een heel andere sport. De keu wordt warm, de ballen worden warm en voor je het weet ligt iedereen zelf op apegapen. En toen was daar ineens Lex weer. Iedereen dacht dat hij lekker van een welverdiende vakantie aan het genieten was. Niets bleek minder waar. Lex was helemaal niet op vakantie, maar tijdelijk verhuisd vanwege een overstroming in zijn woning. Je kunt natuurlijk ook zeggen dat hij gewoon voor een heel bijzondere vorm van watermanagement had gekozen. Jan was ondertussen al een paar keer bij de vereniging geweest. Helaas trof hij iedere keer een dichte deur. Dat biljarten op die dagen niet doorging, was blijkbaar volledig aan hem voorbijgegaan. Waarschijnlijk had hij de e-mail gelezen tot het moment waarop hij dacht: mooi, dan ga ik biljarten! En de rest van het bericht heeft hij vakkundig overgeslagen. En dan Frans. Die was een paar maanden weggeweest. Hij moest zo nodig zijn horloge naar Spanje brengen. Een prima reden natuurlijk, maar blijkbaar loopt de tijd in Spanje toch wat anders dan hier. Frans was kennelijk sneller dan het horloge weer terug, het horloge mist hij nog steeds!
Onze vaste verhalenmakers
Dan hebben we natuurlijk de leden waar altijd wel iets over te vertellen valt.
Ben is één van de trouwe bezoekers van onze website. Hij kijkt regelmatig even of er iets nieuws te melden is. En als de website het een keer niet doet, krijgen we dat onmiddellijk via de App te horen. Je zou bijna denken dat Ben persoonlijk verantwoordelijk is voor de technische dienst! Dan hebben we Loet. Die was onlangs bij het voetbal en kwam tot een schokkende ontdekking: twee biertjes kosten tegenwoordig bijna een klein vermogen. Dan ga je toch nadenken. Wat doe ik hier eigenlijk? In de rust gewoon naar huis, koelkast open, eigen biertje pakken en ook nog goedkoper uit zijn. Een briljante financiële strategie. Misschien moeten we Loet maar eens uitnodigen voor de volgende ledenvergadering over kostenbesparing. En Mischa. Die werkt momenteel hard aan zijn moyenne en dat begint eindelijk zijn vruchten af te werpen. Hij kwam weer boven de 60 caramboles uit! Bij Mischa doet de warmte blijkbaar uitstekend werk. Waar anderen bij hoge temperaturen vooral op zoek gaan naar een ventilator, een ijsje of een koud drankje, gaat Mischa gewoon beter biljarten. Dus Mischa: vooral zo doorgaan! Misschien moeten we voortaan iedere training bij 30 graden beginnen.
Gezelligheid boven alles
Over onze vereniging kun je boeken schrijven. En eerlijk gezegd: daar hebben we waarschijnlijk ook genoeg verhalen voor.
Niet voor niets zeggen we overal: De gezelligheid vindt u bij Biljartvereniging Carnisselande Barendrecht. De gezelligste senioren-biljartvereniging van Barendrecht, waar de sociale contacten minstens zo belangrijk zijn als de caramboles.
Want natuurlijk willen we allemaal graag winnen. Een mooie serie maken is prachtig, een goed moyenne is helemaal mooi en boven de 60 caramboles komen is natuurlijk reden voor een feestje. Maar uiteindelijk draait het bij Carnisselande om veel meer dan alleen biljarten. Het gaat om elkaar zien, elkaar missen als iemand er een tijdje niet is, verhalen vertellen, elkaar een beetje plagen, samen lachen en natuurlijk af en toe een biljartbal precies verkeerd raken. Want laten we eerlijk zijn: een vereniging zonder gezelligheid is maar een zaal met biljarttafels. En bij Carnisselande willen we vooral dat het gezellig blijft.
De caramboles komen dan vanzelf wel…of niet.
Maar gezellig is het altijd!
Coen
7 aug
——–
Er zijn vrijwilligers… en dan is er….
In een ver verleden maakte hij al deel uit van de activiteitencommissie. Maar daar bleef het niet bij. Toen we niet langer terecht konden bij Café De Uitspanning en op zoek moesten naar een nieuw onderkomen mét biljarts, stroopte deze vrijwilliger samen met de toenmalige penningmeester Bart de mouwen op. Gewapend met doorzettingsvermogen en een flinke dosis overtuigingskracht wisten zij zowel de Gemeente als de Rabobank zover te krijgen dat zij een financiële bijdrage leverden. Dankzij die schenkingen konden de eerste twee biljarts worden aangeschaft. Zonder hen hadden we waarschijnlijk nog steeds met een keu op een keukentafel gestaan.
Tegenwoordig kennen we hem vooral als onze betrokken secretaris. Een man die de dag begint op een tijdstip waarop de meeste mensen zich nog eens lekker omdraaien. Zijn e-mailberichten verschijnen zó vroeg dat zelfs de haan denkt: “Doe toch eens rustig.” Maar eerlijk is eerlijk: daardoor weten we wél als eerste wat de aanbieding van de week in de kantine is. Een broodje frikandel? Een hamburger die zó speciaal is dat Burger King al meerdere keren heeft gevraagd of ze het recept mogen overnemen? Of misschien de inmiddels legendarische soep van de dag.
Alsof dat nog niet genoeg is, opent hij iedere dag onze speellocatie, zet alles netjes klaar en zorgt ervoor dat iedereen kan beginnen. Aan het einde van de dag ruimt hij alles weer op alsof er nooit iemand is geweest. Hij beheert de kantine, doet de boodschappen – want die beroemde soep groeit tenslotte niet aan een biljarttafel – schenkt de drankjes in en tovert in de keuken voor iedereen die trek heeft iets lekkers op tafel. En dat doet hij al jarenlang, volledig belangeloos en altijd met een glimlach.
Veel verenigingen zouden een moord doen voor zo’n vrijwilliger. Om te voorkomen dat ze hem bij ons proberen weg te kapen, noemen we hier maar niet zijn volledige naam. Onze leden weten toch allang over wie het gaat. Voor ons is hij gewoon Aad, ons erelid.
En daar zijn we ontzettend trots op.
Coen
3 aug
——–
James Bond
Sinds de eerste ontwikkelingen van de auto aan het einde van de negentiende eeuw heeft dit vervoermiddel de wereld compleet op zijn kop gezet. Zonder auto geen files, geen zoektocht naar een parkeerplek en ook geen discussie over wie er vandaag de Bob is. Je kunt gerust zeggen dat de auto een van de belangrijkste uitvindingen van de negentiende en twintigste eeuw is.
Gisteren bracht ik een bezoek aan het Automuseum in Den Haag. Dat is een bijzondere ervaring. Je voelt je er meteen weer een stuk jonger… al duurt dat gevoel niet altijd even lang. Je loopt langs auto’s die zó oud zijn dat je ze alleen uit geschiedenisboeken kent. Neem bijvoorbeeld de ‘De Dion, Bouton et Trépardoux Steam Quadricycle’, een Franse stoomauto uit 1887. Of de legendarische ‘Aston Martin DB5′, waarmee Sean Connery als James Bond in Goldfinger zijn tegenstanders op spectaculaire wijze te slim af was.
Maar ja… als je lid bent van een seniorenbiljartvereniging, weet je dat de jeugd officieel achter je ligt. Terwijl je verder door het museum wandelt, kom je ineens auto’s tegen waarvan je denkt: “Hé… die heb ik toch echt nog zien rijden!” De ‘NSU Prinz 4′ uit 1964 bijvoorbeeld. En welke oudere kent de ‘Messerschmitt’ niet? Dat bijzondere autootje op drie wielen, dat eruitzag alsof er ieder moment een vliegtuigvleugel uitgeklapt kon worden. Op dat moment besef je dat de tijd ongemerkt toch is doorgereden.
Met een gemiddelde leeftijd van bijna 77 jaar mogen we ons met recht een seniorenbiljartvereniging noemen. Onze oudste leden zijn inmiddels de 88 gepasseerd en ons oudste lid is zelfs nog een jeugdige 89 jarige. Wie weet hebben Cor, Peter of Hans ooit nog achter het stuur gezeten van een ‘Citroën Traction Avant’ of misschien zelfs een ‘BMW 326′. Al zullen ze waarschijnlijk volhouden dat die toen nog als nieuw aanvoelden.
Hoe dan ook: of je nu in een moderne elektrische auto rijdt of nog droomt van een klassieker uit vervlogen tijden…
Rij voorzichtig!
Coen
30 juli
————-
Seizoensgroente
Sommige dingen hebben geen aftelkalender nodig. Je voelt gewoon dat het eraan komt. Ineens is het zover: je favoriete seizoensgroente of -fruit ligt weer vers in de winkel. Dat zijn toch de kleine geluksmomentjes van het jaar.
Nog maar kort geleden stonden hier wekelijks asperges op tafel. Het witte goud, zoals ze niet voor niets worden genoemd. En zodra je bij de kassa staat, begrijp je meteen waarom. Toch neem je dat voor lief, want lekker zijn ze absoluut. Traditioneel met ham, ei, een sausje en natuurlijk een gekookt aardappeltje, of – zoals ik ze het liefst eet – gekookt met een beetje suiker in het water en zonder saus. Puur van smaak. Echt, probeer dat volgend jaar eens.
Inmiddels hebben we het witte goud ingeruild voor het rode goud… of nou ja, zo zouden aardbeien wat mij betreft best mogen heten. Die verdwijnen natuurlijk niet in de pan, maar meestal in de yoghurt. En als ze lekker zoet zijn, gewoon rechtstreeks uit het schaaltje. Zonder suiker, want dat zou bijna zonde zijn.
Laatst kwamen we in Hoogvliet een aanbieding tegen: drie bakjes voor zes euro. Die konden we natuurlijk niet laten liggen, ook al stond er thuis nog een bakje in de koelkast. Ach ja, je blijft Nederlander. Het gevolg? Aardbeien bij het ontbijt, als tussendoortje, bij het dessert en zo ongeveer overal tussendoor. Gisteren waren ze bijna als groente naast de aardappels beland. Weggooien is tenslotte geen optie. Heel even dacht ik zelfs dat bij Marianne de aardbeien uit haar tenen groeiden, maar dat bleken gelukkig gewoon haar nieuwe vuurrode sokken te zijn.
En dan breekt ook nog de kersentijd aan. Ook die maken regelmatig een tussenstop bij de zelfscan van onze favoriete supermarkt. Niet goedkoop, maar vooruit… ook kersen verdienen eigenlijk de titel “goud”. Het blijft heerlijk om een schaaltje leeg te eten. Aan het steeltje vasthouden, de kers in je mond laten verdwijnen en vervolgens heel voorzichtig kauwen. Want op zo’n harde pit bijten levert zomaar een ongeplande afspraak met de tandarts op. En daar zit niemand op te wachten.
Voor je het weet, is het weer tijd voor boerenkool. Tenminste… als die nog net zo lekker smaakt als vroeger. Met de opwarming van de aarde blijft het afwachten of er nog een nachtje vorst overheen gaat. Zonder dat beetje kou dreigt de boerenkool misschien wel een ‘vergeten’ groente te worden. Zonde, want een dampende stamppot boerenkool met een rookworst of een zelfgedraaide bal gehakt, een flinke lepel jus en natuurlijk een kuiltje in het midden… dat blijft wat mij betreft puur goud. Geen groen goud misschien, maar wel goud op je bord.
Eet smakelijk!
Coen
25 juli
————-
Zwart gat?
Ik hoor het ze nog zeggen: “Ben je niet bang dat je in een zwart gat valt als je met pensioen gaat?” Er werd zelfs een workshop georganiseerd over onthaasten. Want ja, zolang je werkt is het altijd rennen, vliegen, plannen en haasten. Maar straks… zeeën van tijd! Niets hoeft direct, een extra kop koffie, een lange lunch en als iets vandaag niet lukt? Dan doen we het morgen gewoon.
Nou… inmiddels ben ik al een poosje met pensioen en ik ben tot een verrassende ontdekking gekomen: volgens mij heb ik die workshop onthaasten niet helemaal goed begrepen. Of ik zat achterin en heb nét dat belangrijke stukje gemist. Mijn agenda loopt namelijk nog steeds vol, net als vroeger. Soms vraag ik me af hoe dat kan. Vroeger had ik een baan én een volle agenda, nu heb ik geen baan meer… maar nog steeds een volle agenda. Het idee van “lekker alle tijd voor jezelf en samen leuke dingen doen” is inmiddels veranderd in: “Even kijken… wanneer hebben we eigenlijk weer tijd voor onszelf?”
Begrijp me niet verkeerd: we klagen absoluut niet. Alles wat we doen is leuk, gezellig, nuttig en vaak ook dankbaar. Maar dat rustige pensioen waar iedereen het over had? Ik vermoed dat iemand anders dat heeft gekregen.
Op onze prachtige senioren biljartvereniging hoor ik gelukkig vaker zulke verhalen. Dan blijkt dat ik niet de enige ben die zich afvraagt hoe een lege agenda zo snel weer vol kan lopen. Dat is eigenlijk best geruststellend. Tegelijkertijd weten we ook dat er helaas veel ouderen zijn voor wie het tegenovergestelde geldt. Mensen die na hun pensionering juist weinig om handen hebben, eenzaam worden en wél in dat gevreesde zwarte gat terechtkomen.
Juist daarom hopen we dat onze vereniging een klein steentje kan bijdragen. Bij ons kun je gezellig een balletje stoten, een praatje maken of genieten van een broodje bal. En dat biljarten? Ach, dat hoef je helemaal niet perfect te kunnen. Voor de meesten is het toch vooral een uitstekend excuus om gezellig samen te zijn. En eerlijk is eerlijk… die gezelligheid scoort uiteindelijk altijd de meeste punten.
Coen
21 juli
————-
Schoolvakantie, rust of geen rust?
De schoolvakanties zijn ook in onze regio weer begonnen. Tijd voor onze toekomstige leden van Biljartvereniging Carnisselande om de schoolboeken even aan de kant te leggen, de batterij op te laden en op vakantie nieuwe avonturen én mooie herinneringen te maken. Wie weet ontdekken ze onderweg zelfs dat een biljartkeu prima in de caravan past…
Ook bij onze vereniging breekt een wat rustigere periode aan. Rustiger… nou ja, een béétje dan. We sluiten natuurlijk niet de deuren, maar onze locatie ademt in de zomer net wat meer ontspanning. De gymnastieklessen van de scholen in de sporthal naast onze kantine liggen stil. Geen enthousiaste kinderen meer die met gemak meer decibellen produceren dan beweging. En Henk hoeft voorlopig ook niet stiekem even te gluren hoe zijn kleinkind het klimrek trotseert.
Nee, geef ons dan maar het biljart. Een sport waar stilte nog een deugd is. Hooguit hoor je af en toe een welgemeend “jammer!” als een bal nét niet doet wat de speler voor ogen had. Verder vullen sterke verhalen, goede grappen en nog betere adviezen de ruimte. Adviezen waar overigens zelden om gevraagd wordt.
Tenminste… op de meeste dagen.
Want dan is er nog de vrijdagmiddag.
Vrijdagmiddag is een categorie op zichzelf. Waar normaal de rust regeert, lijkt het dan alsof er een gezellige storm door de kantine waait. Het begint steevast zodra Loet zijn mond opendoet. Er komt dan zoveel onzin uit dat zelfs een verwarde professor na drie glazen zou denken: “Nou, dit gaat mij ook wat te ver.”
En alsof dat nog niet genoeg is, verschijnt even later Theo. Iedereen weet al dat hij eraan komt als hij de trap op komt lopen. Er wordt weleens beweerd dat je hem thuis al kunt horen vertrekken. Gehoorapparaten gaan preventief een standje lager en de koffie trilt zachtjes in de kopjes.
Op vrijdagmiddag is biljarten eigenlijk bijzaak. Gezelligheid staat met stip op één. Er wordt gelachen, geplaagd, gemopperd op een gemiste bal en vooral genoten van elkaars gezelschap.
En eerlijk is eerlijk… zo hoort het ook. Want Biljartvereniging Carnisselande is niet alleen een plek waar mooie caramboles worden gemaakt, maar vooral een vereniging waar je graag voor terugkomt. Zelfs op vrijdagmiddag.
Coen
17 juli
————-
Een maandag nét even anders
Maandag… Normaal gesproken de dag waarop ik mijn keu weer eens stevig vastpak in onze mooie biljartvereniging. Een paar series produceer waar je u tegen zegt, het scorebord een beetje opfleur en natuurlijk genieten van een paar heerlijke koppen koffie – gul geschonken door Aad. En rond het middaguur schuif je gezellig aan voor een smakelijke lunch.
Maar vandaag? Vandaag even niet.
De temperatuur op onze locatie loopt behoorlijk op. Als seniorenvereniging willen we onze leden liever niet blootstellen aan de tropische hitte in de kantine. Jammer genoeg wachten we nog altijd op een toezegging van een airconditioning door de gemeente. Tot die tijd is het soms verstandiger om de deuren gesloten te houden dan de leden te laten smelten.
En wat doe je dan op zo’n vrije maandag?
De Tour de France heeft ook nog eens een rustdag, dus daar valt weinig spektakel te beleven. Gisteren was dat wel anders. Toen konden we genieten van onze Mathieu van der Poel, die bij temperaturen van bijna veertig graden op indrukwekkende wijze de etappe won. Dat was smullen!
Het WK voetbal staat vandaag ook niet op het programma. Ach, eerlijk gezegd mis ik dat ook niet zo.
Gelukkig blijft er genoeg over. De kleinkinderen uit school halen bijvoorbeeld. En daarna mogen opa en oma weer in hun vertrouwde rol kruipen: taxichauffeur voor de tennislessen van onze kleinzoon. Misschien geen wereldprestatie of etappezege, maar wel een van de mooiste en meest dankbare ritten die er zijn.
Coen
13 juli
————-
Tourkoorts en Biljartwijsheid
De Ronde van Frankrijk is weer begonnen. Nou ja… begonnen in Spanje. Blijkbaar vond de Tour dat Frankrijk even te gewoon was. Na een indrukwekkende slalom langs de vele natuurbranden zijn de renners inmiddels dan toch in Frankrijk aangekomen.
Met temperaturen ruim boven de dertig graden springen die mannen op hun fiets alsof het een frisse lentedag is. Ze trappen de pedalen rond alsof de vlammen hen letterlijk op de hielen zitten. Maar ja, het zijn jonge, afgetrainde kerels zonder piepende knieën, stijve ruggen of een verzameling pillendoosjes op het nachtkastje. Die kunnen dat hebben.
Dat is toch nét even anders bij de senioren van onze biljartvereniging.
Zodra de thermometer te enthousiast wordt, gaat onze locatie op slot. Niet omdat wij bang zijn dat de ballen smelten, maar omdat ze met die warmte toch niet meer fatsoenlijk rollen. En eerlijk is eerlijk: wij ook niet.
Ooit waren wij óók jong, fit en afgetraind. Tegenwoordig zijn we vooral goed afgericht door onze gewrichten. Als het kwik boven de dertig klimt, zoeken wij de bank op, gewapend met een koel drankje en de afstandsbediening. Vervolgens kijken we hoe de Tourrenners zich vrijwillig een berg op martelen.
Jaloers? Welnee.
Wij wachten gewoon tot het weer verantwoord is om een keu vast te houden zonder dat die aan onze handen vastplakt. Dan rollen de biljartballen weer zoals het hoort, zwaaien we sierlijk met de keu en krijten we onze pomerans met de ernst van een wereldkampioen.
En laten we eerlijk zijn: de Tour duurt maar drie weken. Een goed potje biljarten gaat een leven lang mee.
Coen
7 juli
————-
Haringparty slachtoffer van de hittegolf
Sommige tradities zijn heilig. De haringparty van Biljart Vereniging Carnisselande is er zo eentje. In Barendrecht kent bijna iedereen hem. Sommigen komen voor de haring, anderen voor de gehaktballen, en een enkeling beweert nog steeds dat hij “eigenlijk alleen voor de gezelligheid” komt.
Na een eerdere verhuizing op de kalender leek het erop dat het feest alsnog door kon gaan. Maar de weergoden hadden andere plannen. Ook komende week wordt het tropisch warm. En eerlijk is eerlijk: haring smaakt toch net iets beter als je niet het gevoel hebt dat je zelf ook langzaam wordt gerookt.
Dus geen bekende geur van haring, ui en koffie. Een geurcombinatie die buiten een biljartvereniging waarschijnlijk nergens voorkomt, maar waar onze leden spontaan trek van krijgen.
Ook Olaf moet zijn talent nog even in de koelkast laten. Zijn manier van haringen uitdelen doet vermoeden dat hij in een vorig leven een viskraam op de Rotterdamse markt heeft gerund. Helaas blijven de haringen voorlopig waar ze horen: lekker koel.
En dan is er natuurlijk nog Aad. Zijn gehaktballen met patat zijn minstens zo populair als de haring. Elk jaar sluit een indrukwekkende stoet aan van leden die steevast verklaren: “Ik lust best haring hoor… maar vandaag even niet.” Hun partners glimlachen alleen nog maar. Die kennen dit toneelstuk inmiddels beter dan hun favoriete tv-serie.
Kortom, onze senioren moeten hun haringfeest nog heel even uitstellen. We hopen dat de temperatuur snel weer normaal doet. Dan kunnen we eindelijk weer biljarten, haring happen, gehaktballen eten en – zoals het echte Nederlanders betaamt – gezellig met elkaar mopperen dat de zomer eigenlijk veel te kort duurt.
Coen
5 juli 2026
————-
Einde voetbalkoorts
De voetbalkoorts in Nederland is inmiddels net zo hard afgekoeld als de zomerse hitte. Marokko bezorgde Oranje een pijnlijke nederlaag en daarmee kunnen de oranje vlaggetjes, slingers en opblaasleeuwen weer terug naar zolder.
In de Nederlandse huiskamers zijn de miljoenen bondscoaches nog druk bezig de wedstrijd tot op de millimeter te analyseren. Als zij het voor het zeggen hadden, was Nederland natuurlijk gewoon kampioen geworden. Maar goed, dan richten we onze hoop maar op Paraguay. Die hebben tenminste Duitsland naar huis gestuurd.
Zelf heb ik nooit iets met voetbal gehad. Zoals Toon Hermans ooit zo mooi zei: “Met z’n allen achter een lederen bal aanhollen, tot ze hem hebben. En dan schoppen ze hem weer weg.” Daar kan je eigenlijk weinig aan toe te voegen.
Geef mij dan maar een potje biljart. Geen verdedigers die je onderuit schoffelen, geen keeper die op het laatste moment je perfecte bal tegenhoudt. Hooguit een klos die roet in het eten gooit. En eerlijk is eerlijk: die maakt meestal een stuk minder herrie dan een vol voetbalstadion.
Coen
30 juni 2026
————-
Laat de ballen weer rollen
Na de spectaculaire onweersbuien van vannacht, waarbij de regen tegen de ramen kletterde alsof de buurvrouw haar complete tapijtencollectie stond uit te kloppen, was het vanmorgen gelukkig een stuk aangenamer. De hitte is eindelijk wat verdreven.
Na een week waarin de thermometer hardnekkig boven de dertig graden bleef hangen én we noodgedwongen ons geliefde biljartspel moesten missen, mogen we vanaf maandag eindelijk weer los bij Biljart Vereniging Carnisselande. Hoog tijd ook, want de eerste afkickverschijnselen begonnen zich bij mij al duidelijk te manifesteren. Ik betrapte mezelf er zelfs op dat ik met een bezemsteel een denkbeeldige carambole probeerde te maken.
En eerlijk is eerlijk: onze partners zullen waarschijnlijk nog blijer zijn dan wij. Eindelijk verdwijnt die man weer van de bank, waar hij de afgelopen week vooral lag te puffen en met regelmaat vroeg of er misschien nog een koud biertje in de koelkast stond. Vanaf maandag hebben zij het huis weer even voor zichzelf. Iedereen gelukkig!
Nee, die tropische hitte is leuk voor een dagje strand, maar voor fanatieke biljarters is er maar één conclusie: laat de ballen weer rollen!
Coen
28 juni 2026
————-
warmte 2
Biljarten afgelast
Nou, daar zit je dan. Meer dan dertig graden en het biljart is dicht. Begrijpelijk hoor. Bij die temperatuur loopt niet alleen het krijtje uit, maar de spelers ook.
Normaal staan we fanatiek om die groene tafel. Nu zitten we thuis met een glas water, een ventilator op standje storm en proberen we een mug te raken. Is ook een vorm van mikken, alleen krijg je er geen punten voor.
Het mooie van Nederland is dat we elf maanden verlangen naar mooi weer. En zodra het er is, is het te warm om te biljarten, te warm om te wandelen en eigenlijk zelfs te warm om te klagen. Nou ja… dat laatste lukt ons gelukkig nog prima.
Dus vandaag geen caramboles, geen “net mis” en geen discussie of die bal nou écht geraakt was. Vandaag spelen we het enige spel dat bij deze temperaturen nog verantwoord is: wie blijft het langst in de schaduw. En geloof me, daar zijn 65-plussers verrassend goed in.
Coen
————-
Warmte
Met deze warmte ben ik tegenwoordig zo lui dat ik de afstandsbediening al roep in plaats van hem te pakken. Vroeger liep je nog fluitend naar de kroeg, tegenwoordig kijk ik eerst of er onderweg wel genoeg schaduw is.
De stappenteller op mijn telefoon vroeg vanmorgen zelfs of alles nog wel goed met me ging. Ik heb hem uitgelegd dat ik niet lui ben, maar gewoon zuinig op mijn energie. Bij vierendertig graden ga je niet wandelen, dan ga je zitten, zweten en vooral verstandig knikken als iemand zegt: “Het is warm hè?”
Maar ja ook nu, terwijl de mussen met een zonnebril op van het dak vallen, gaat het gewone leven gewoon door. Je kunt wel zeggen: “Ik blijf binnen met een ventilator op standje tornado”, maar de boodschappen moeten toch gedaan worden. Terwijl ik over het hete asfalt loop, wordt iedere stap zwaarder en langzamer. Ik kijk even achterom en zie dat ik bij iedere stap in het gesmolten wegdek een voetstap achterlaat. Kan ik straks ook nog nieuwe schoenen kopen. Klagen kunnen wij Nederlandsers wel, maar wees blij dat het nu niet sneeuwt. Anders moest je nu ook nog sneeuw ruimen in deze hitte.
Coen
————-
Cafe Biljart
Onlangs luisterde ik naar liedjes van Toon Hermans. Daar hoorde ik het lied “Café Biljart”. Het zou zomaar ons clublied kunnen zijn. Zoals alle liedjes van Toon gaf dit voor mij een treffend beeld van onze vereniging. Twee oude mannen die dagelijks naar hun stamcafé gaan om daar een biljartje te leggen. Beide rond de tachtig jaar en nog steeds komende op de fiets. Hoe herkenbaar is dat bij onze club. Doorgaan met dat wat je leuk vindt en ook nog eens sociaal is. Tot de onvermijdelijke boodschap komt dat een van de mannen niet meer komt biljarten. De reden blijft in het lied onbenoemd, maar wij senioren kunnen daar wel een reden bij bedenken.
Het gevoel dat ik kreeg bij dit liedje en het beeld daarbij is volledig van toepassing op onze BVC Carnisselande. Allemaal senioren tussen de 65 en 89 jaar die praten over hun verleden en toekomst. En over hoe de laatste van die twee in tijd en lengte veranderen. Ooit toen we jong waren was ons verleden klein. Nu is dat anders, verleden groot, toekomst wordt kleiner.
Als jonge jongens zijn de meeste met het biljarten gestart in het toen nog bestaande buurtcafé of bij het Patronaat of een jeugdclub. Later kwam daar militaire dienst bij. Dat is je beter bij gebleven dan de wijze waarop je jezelf het beste kon camoufleren. Dat leerde je in je verdere leven vanzelf.
Nu spelen we net als die twee uit dat lied in een club met vergelijkbare leeftijden met dezelfde herinneringen en ideeën. We spelen niet voor de knikkers zegt iedereen maar voor het samen plezier beleven aan het biljartspel. Waar helaas er soms iemand ons moet verlaten. Om redenen die wij allemaal kunnen bedenken. Daar hoef je niet voor geleerd te hebben. Wat we wel geleerd hebben hoop ik, is dat iedere dag op onze leeftijd telt. We mogen dan allemaal een respectabele leeftijd hebben, misschien gepaard gaande met een klein gezondheidsongemak. Maar de sociale contacten in de vereniging en het spel op het gekleurde laken en het daaruit voortkomende plezier is belangrijk voor ons allen.
Ook ik weet dat menig partij niet gaat volgens verwachting, soms goed dan wat minder. Maar toch is dit alles een reden om op de fiets of in de auto te stappen en naar de biljartlocatie te gaan.
Dus hoe klein onze toekomst ook moge zijn, niemand van ons die dat precies weet, blijf toch van het spel en samenzijn genieten.
Jan van Leeuwen