Wat leden bezig houdt 2026

Een maandag nét even anders

Maandag… Normaal gesproken de dag waarop ik mijn keu weer eens stevig vastpak in onze mooie biljartvereniging. Een paar series produceer waar je u tegen zegt, het scorebord een beetje opfleur en natuurlijk genieten van een paar heerlijke koppen koffie – gul geschonken door Aad. En rond het middaguur schuif je gezellig aan voor een smakelijke lunch.

Maar vandaag? Vandaag even niet.

De temperatuur op onze locatie loopt behoorlijk op. Als seniorenvereniging willen we onze leden liever niet blootstellen aan de tropische hitte in de kantine. Jammer genoeg wachten we nog altijd op een toezegging van een airconditioning door de gemeente. Tot die tijd is het soms verstandiger om de deuren gesloten te houden dan de leden te laten smelten.

En wat doe je dan op zo’n vrije maandag?

De Tour de France heeft ook nog eens een rustdag, dus daar valt weinig spektakel te beleven. Gisteren was dat wel anders. Toen konden we genieten van onze Mathieu van der Poel, die bij temperaturen van bijna veertig graden op indrukwekkende wijze de etappe won. Dat was smullen!

Het WK voetbal staat vandaag ook niet op het programma. Ach, eerlijk gezegd mis ik dat ook niet zo.

Gelukkig blijft er genoeg over. De kleinkinderen uit school halen bijvoorbeeld. En daarna mogen opa en oma weer in hun vertrouwde rol kruipen: taxichauffeur voor de tennislessen van onze kleinzoon. Misschien geen wereldprestatie of etappezege, maar wel een van de mooiste en meest dankbare ritten die er zijn.

Coen
13 juli

Tourkoorts en Biljartwijsheid

De Ronde van Frankrijk is weer begonnen. Nou ja… begonnen in Spanje. Blijkbaar vond de Tour dat Frankrijk even te gewoon was. Na een indrukwekkende slalom langs de vele natuurbranden zijn de renners inmiddels dan toch in Frankrijk aangekomen.

Met temperaturen ruim boven de dertig graden springen die mannen op hun fiets alsof het een frisse lentedag is. Ze trappen de pedalen rond alsof de vlammen hen letterlijk op de hielen zitten. Maar ja, het zijn jonge, afgetrainde kerels zonder piepende knieën, stijve ruggen of een verzameling pillendoosjes op het nachtkastje. Die kunnen dat hebben.

Dat is toch nét even anders bij de senioren van onze biljartvereniging.

Zodra de thermometer te enthousiast wordt, gaat onze locatie op slot. Niet omdat wij bang zijn dat de ballen smelten, maar omdat ze met die warmte toch niet meer fatsoenlijk rollen. En eerlijk is eerlijk: wij ook niet.

Ooit waren wij óók jong, fit en afgetraind. Tegenwoordig zijn we vooral goed afgericht door onze gewrichten. Als het kwik boven de dertig klimt, zoeken wij de bank op, gewapend met een koel drankje en de afstandsbediening. Vervolgens kijken we hoe de Tourrenners zich vrijwillig een berg op martelen.

Jaloers? Welnee.

Wij wachten gewoon tot het weer verantwoord is om een keu vast te houden zonder dat die aan onze handen vastplakt. Dan rollen de biljartballen weer zoals het hoort, zwaaien we sierlijk met de keu en krijten we onze pomerans met de ernst van een wereldkampioen.

En laten we eerlijk zijn: de Tour duurt maar drie weken. Een goed potje biljarten gaat een leven lang mee.

Coen
7 juli

Haringparty slachtoffer van de hittegolf

Sommige tradities zijn heilig. De haringparty van Biljart Vereniging Carnisselande is er zo eentje. In Barendrecht kent bijna iedereen hem. Sommigen komen voor de haring, anderen voor de gehaktballen, en een enkeling beweert nog steeds dat hij “eigenlijk alleen voor de gezelligheid” komt.

Na een eerdere verhuizing op de kalender leek het erop dat het feest alsnog door kon gaan. Maar de weergoden hadden andere plannen. Ook komende week wordt het tropisch warm. En eerlijk is eerlijk: haring smaakt toch net iets beter als je niet het gevoel hebt dat je zelf ook langzaam wordt gerookt.

Dus geen bekende geur van haring, ui en koffie. Een geurcombinatie die buiten een biljartvereniging waarschijnlijk nergens voorkomt, maar waar onze leden spontaan trek van krijgen.

Ook Olaf moet zijn talent nog even in de koelkast laten. Zijn manier van haringen uitdelen doet vermoeden dat hij in een vorig leven een viskraam op de Rotterdamse markt heeft gerund. Helaas blijven de haringen voorlopig waar ze horen: lekker koel.

En dan is er natuurlijk nog Aad. Zijn gehaktballen met patat zijn minstens zo populair als de haring. Elk jaar sluit een indrukwekkende stoet aan van leden die steevast verklaren: “Ik lust best haring hoor… maar vandaag even niet.” Hun partners glimlachen alleen nog maar. Die kennen dit toneelstuk inmiddels beter dan hun favoriete tv-serie.

Kortom, onze senioren moeten hun haringfeest nog heel even uitstellen. We hopen dat de temperatuur snel weer normaal doet. Dan kunnen we eindelijk weer biljarten, haring happen, gehaktballen eten en – zoals het echte Nederlanders betaamt – gezellig met elkaar mopperen dat de zomer eigenlijk veel te kort duurt.

Coen
5 juli 2026

Einde voetbalkoorts

De voetbalkoorts in Nederland is inmiddels net zo hard afgekoeld als de zomerse hitte. Marokko bezorgde Oranje een pijnlijke nederlaag en daarmee kunnen de oranje vlaggetjes, slingers en opblaasleeuwen weer terug naar zolder.

In de Nederlandse huiskamers zijn de miljoenen bondscoaches nog druk bezig de wedstrijd tot op de millimeter te analyseren. Als zij het voor het zeggen hadden, was Nederland natuurlijk gewoon kampioen geworden. Maar goed, dan richten we onze hoop maar op Paraguay. Die hebben tenminste Duitsland naar huis gestuurd.

Zelf heb ik nooit iets met voetbal gehad. Zoals Toon Hermans ooit zo mooi zei: “Met z’n allen achter een lederen bal aanhollen, tot ze hem hebben. En dan schoppen ze hem weer weg.” Daar kan je eigenlijk weinig aan toe te voegen.

Geef mij dan maar een potje biljart. Geen verdedigers die je onderuit schoffelen, geen keeper die op het laatste moment je perfecte bal tegenhoudt. Hooguit een klos die roet in het eten gooit. En eerlijk is eerlijk: die maakt meestal een stuk minder herrie dan een vol voetbalstadion.

Coen
30 juni 2026

Laat de ballen weer rollen

Na de spectaculaire onweersbuien van vannacht, waarbij de regen tegen de ramen kletterde alsof de buurvrouw haar complete tapijtencollectie stond uit te kloppen, was het vanmorgen gelukkig een stuk aangenamer. De hitte is eindelijk wat verdreven.

Na een week waarin de thermometer hardnekkig boven de dertig graden bleef hangen én we noodgedwongen ons geliefde biljartspel moesten missen, mogen we vanaf maandag eindelijk weer los bij Biljart Vereniging Carnisselande. Hoog tijd ook, want de eerste afkickverschijnselen begonnen zich bij mij al duidelijk te manifesteren. Ik betrapte mezelf er zelfs op dat ik met een bezemsteel een denkbeeldige carambole probeerde te maken.

En eerlijk is eerlijk: onze partners zullen waarschijnlijk nog blijer zijn dan wij. Eindelijk verdwijnt die man weer van de bank, waar hij de afgelopen week vooral lag te puffen en met regelmaat vroeg of er misschien nog een koud biertje in de koelkast stond. Vanaf maandag hebben zij het huis weer even voor zichzelf. Iedereen gelukkig!

Nee, die tropische hitte is leuk voor een dagje strand, maar voor fanatieke biljarters is er maar één conclusie: laat de ballen weer rollen!

Coen
28 juni 2026

warmte 2

Biljarten afgelast

Nou, daar zit je dan. Meer dan dertig graden en het biljart is dicht. Begrijpelijk hoor. Bij die temperatuur loopt niet alleen het krijtje uit, maar de spelers ook.

Normaal staan we fanatiek om die groene tafel. Nu zitten we thuis met een glas water, een ventilator op standje storm en proberen we een mug te raken. Is ook een vorm van mikken, alleen krijg je er geen punten voor.

Het mooie van Nederland is dat we elf maanden verlangen naar mooi weer. En zodra het er is, is het te warm om te biljarten, te warm om te wandelen en eigenlijk zelfs te warm om te klagen. Nou ja… dat laatste lukt ons gelukkig nog prima.

Dus vandaag geen caramboles, geen “net mis” en geen discussie of die bal nou écht geraakt was. Vandaag spelen we het enige spel dat bij deze temperaturen nog verantwoord is: wie blijft het langst in de schaduw. En geloof me, daar zijn 65-plussers verrassend goed in.

Coen

Warmte

Met deze warmte ben ik tegenwoordig zo lui dat ik de afstandsbediening al roep in plaats van hem te pakken. Vroeger liep je nog fluitend naar de kroeg, tegenwoordig kijk ik eerst of er onderweg wel genoeg schaduw is.

De stappenteller op mijn telefoon vroeg vanmorgen zelfs of alles nog wel goed met me ging. Ik heb hem uitgelegd dat ik niet lui ben, maar gewoon zuinig op mijn energie. Bij vierendertig graden ga je niet wandelen, dan ga je zitten, zweten en vooral verstandig knikken als iemand zegt: “Het is warm hè?”

Maar ja ook nu, terwijl de mussen met een zonnebril op van het dak vallen, gaat het gewone leven gewoon door. Je kunt wel zeggen: “Ik blijf binnen met een ventilator op standje tornado”, maar de boodschappen moeten toch gedaan worden. Terwijl ik over het hete asfalt loop, wordt iedere stap zwaarder en langzamer. Ik kijk even achterom en zie dat ik bij iedere stap in het gesmolten wegdek een voetstap achterlaat. Kan ik straks ook nog nieuwe schoenen kopen. Klagen kunnen wij Nederlandsers wel, maar wees blij dat het nu niet sneeuwt. Anders moest je nu ook nog sneeuw  ruimen in deze hitte.

Coen

Cafe Biljart

Onlangs luisterde ik naar liedjes van Toon Hermans. Daar hoorde ik het lied “Café Biljart”. Het zou zomaar ons clublied kunnen zijn. Zoals alle liedjes van Toon gaf dit voor mij een treffend beeld van onze vereniging. Twee oude mannen die dagelijks naar hun stamcafé gaan om daar een biljartje te leggen. Beide rond de tachtig jaar en nog steeds komende op de fiets. Hoe herkenbaar is dat bij onze club. Doorgaan met dat wat je leuk vindt en ook nog eens sociaal is. Tot de onvermijdelijke boodschap komt dat een van de mannen niet meer komt biljarten. De reden blijft in het lied onbenoemd, maar wij senioren kunnen daar wel een reden bij bedenken.

Het gevoel dat ik kreeg bij dit liedje en het beeld daarbij is volledig van toepassing op onze BVC Carnisselande. Allemaal senioren tussen de 65 en 89 jaar die praten over hun verleden en toekomst. En over hoe de laatste van die twee in tijd en lengte veranderen. Ooit toen we jong waren was ons verleden klein. Nu is dat anders, verleden groot, toekomst wordt kleiner.

Als jonge jongens zijn de meeste met het biljarten gestart in het toen nog bestaande buurtcafé of bij het Patronaat of een jeugdclub. Later kwam daar militaire dienst bij. Dat is je beter bij gebleven dan de wijze waarop je jezelf het beste kon camoufleren. Dat leerde je in je verdere leven vanzelf.

Nu spelen we net als die twee uit dat lied in een club met vergelijkbare leeftijden met dezelfde herinneringen en ideeën. We spelen niet voor de knikkers zegt iedereen maar voor het samen plezier beleven aan het biljartspel. Waar helaas er soms iemand ons moet verlaten. Om redenen die wij allemaal kunnen bedenken. Daar hoef je niet voor geleerd te hebben. Wat we wel geleerd hebben hoop ik, is dat iedere dag op onze leeftijd telt. We mogen dan allemaal een respectabele leeftijd hebben, misschien gepaard gaande met een klein gezondheidsongemak. Maar de sociale contacten in de vereniging en het spel op het gekleurde laken en het daaruit voortkomende plezier is belangrijk voor ons allen.

Ook ik weet dat menig partij niet gaat volgens verwachting, soms goed dan wat minder. Maar toch is dit alles een reden om op de fiets of in de auto te stappen en naar de biljartlocatie te gaan.

Dus hoe klein onze toekomst ook moge zijn, niemand van ons die dat precies weet, blijf toch van het spel en samenzijn genieten.

Jan van Leeuwen